Ben je nog baas in eigen lijf?

Ben je nog baas in jouw eigen lijf?

Geplaatst: 14 februari 2018

Gisteren (13 februari 2018) is de orgaandonatiewet gewijzigd. Voor de duidelijkheid, dit is geen politiek betoog! Maar als lichaamsgericht therapeut neem ik je graag mee in het verhaal dat mijn lichaam me ineens vertelde naar aanleiding van dit nieuws. Sta jij wel eens bewust stil bij jouw vrije keuze en over de beschikking van je lichaam?

Wat betekent deze wetswijziging?

Vanaf nu (officieel 2020) zijn jij en ik automatisch orgaandonor bij ‘overlijden’. Als je dat niet wil dan moet je bewust jouw ‘nee’ laten registreren. Tja, je kunt nu denken, waar maak je je druk om. Maar mijn hele lijf sputtert door de beslissing van de overheid. Herinneringen komen omhoog en ik voel ook irritatie. Ik voel dat de overheid steeds meer een grens opzoekt waarin mijn keuzevrijheid in gedrang komt. Ik bepaal graag zelf wat ik met mijn lichaam doe en wie er wel of niet aankomt. Dit staat los van het feit dat ik mensen gun om te leven.

 

Orgaandonor of niet?

In mijn praktijk werk ik dagelijks met mijn clienten aan de bewustwording van hun gevoelens en de signalen die hun lichaam geeft. Ik zie hoe mensen soms de grootste moeite hebben om beslissingen voor zichzelf te nemen in uiteenlopende (alledaagse) situaties. En dat ze het ook lastig vinden om ECHT goed te kunnen bepalen wat belangrijk voor hun is. Het lijkt zo simpel. Maar keuzes maak je met je hele lijf en niet alleen vanuit je hoofd. Daarnaast maak je ook keuzes in relatie tot anderen of met hulp van anderen. Beslissen over orgaandonatie is niet zomaar iets. Dit gaat letterlijk over jouw lijf en organen. Over jouw leven en jouw doodgaan. Dat is iets om bij stil te staan.

 

Overdenkingen

Hoe bepaal jij wat er gebeurt met jouw organen bij leven en welzijn? Hoe zou het zijn als je niet meer in staat bent om over je lijf te kunnen beslissen? De overheid heeft feitelijk nu voor jou (en mij) gekozen. Ben jij je bewust van de consequenties die deze beslissing heeft op jou en je familie? Het geeft me nu vooral de kriebels dat we in een tijd beland zijn, waarin de overheid meent steeds meer over jouw en mijn lichaam te mogen besluiten. Aan mijn lijf geen polonaise zonder toestemming.

 

Keuzevrijheid

Deze nieuwe wet maakt een grote inbreuk op jouw eigen keuzevrijheid en onaantastbaarheid van je lichaam. Als jij dus om wat voor reden dan ook, geen keuze wil of kan maken, bepaalt de overheid dus dat jouw organen gebruikt mogen worden. Althans als artsen vinden dat je hersendood bent. Maar ja, ben je dan echt helemaal dood? Een lastige discussie waarin weer de waarheid ergens in het midden ligt tussen voor- en tegenstanders.

 

Tijden veranderen en keuzes veranderen mee

Ooit liep ik overtuigd met een codicil rond. Ik had een fascinatie voor de medische wereld. En als jonge operatieassistente vond ik het magisch hoe lichamen ‘gerepareerd’ konden worden. De fascinatie is deels gebleven. Mijn werkinteresse is verschoven naar bewustwording van lichaamstaal en het leren vertrouwen op de zelfhelende kracht van jouw lichaam. Je lichaam is een wijs instrument en zit magisch in elkaar. Elke dag registreert elke cel in je lijf alles om je heen. En de hele dag geeft je lichaam ook signalen af. Je lichaam vertelt je veel, zo niet alles en liegt nooit. Maar in hoeverre luister jij naar de signalen en versta je de taal die het spreekt.

 

Ineens die herinnering van 33 jaar geleden

Ik sta er elke dag weer van versteld hoeveel gevoelens mijn lichaam opgeslagen heeft. Het bericht van de donorwet brengt me in een split-second 33 jaar terug in de tijd. Ineens sta ik midden in de operatiekamer waar een jonge man met spoed wordt binnengereden. Mega auto-ongeluk. Hersendood volgens de artsen. Ik was groen als gras en net werkzaam in mijn vak. Het leek gewoon een standaard operatie voor zover je opereren ooit standaard kunt noemen. Het aanwezige ‘orgaandonorteam’, stond klaar met de speciale koffers. De helikopter op het dak van het ziekenhuis. Er hing een soort van geladen sfeer. We gaan veel andere mensen erg blij maken met deze organen. En er gaat binnen een uur een mens ‘echt’ dood. Ik weet nog dat ik de vraag stelde waarom deze man een volledige narcose met slaapmiddelen en spierverslappers kreeg. Hij is toch dood? Ik besef me nu hoe naïef ik toen was, nog geen twintig. Wat had ik gezien van de wereld. Ik ging volledig af op wat de artsen en collega’s mij vertelde. De woorden van het antwoord kan ik me niet meer herinneren. Wel herinner ik mijn misselijkmakende gevoel. En dat gevoel was vandaag na 33 jaar weer ff helemaal terug.

 

Zet de beadening maar uit!

Toen de anesthesist gereed was begon de operatie. Het lichaam en de organen werden zorgvuldig behandeld, liefdevol in de koffers gelegd. En toen kwam het moment waar ik niet op voorbereid was. De chirurg zei tegen de anesthesist: ‘Wij zijn hier klaar, je mag de beademing uitzetten.’ Zelfs nu schrijvend krijg ik weer de koude rillingen. Mijn lijf reageert op het gevoel uit het verleden. Ik had het verstopt in een laatje. 33 jaar geleden voelde ik dat er iets niet klopte, maar kon er de vinger niet opleggen. Eerst was er nog een warm lijf, dat gewoon bloedt wanneer je erin snijdt. Dode jonge man en toch ook niet, want hij bloedt… Het volgende moment stoppen de apparaten en hangt er een ijzige stilte in de ruimte. Er werd bijna geen woord meer gesproken. Ik wilde eigenlijk keihard huilen. Had ik het maar gedaan. Ik heb het ingeslikt omdat ik dacht dat huilen niet zo gepast was. Ik moest me groot houden en mijn werk doen. Tuurlijk is er aandacht geweest voor de rouw en afscheid van deze jonge man. Maar mijn lijf had mijn verdriet al keurig in dat bewuste laadje gestopt: gevoel UIT!

 

Dit blog schrijf ik dus niet als politiekbetoog of voorkeur voor orgaandonatie of niet. Maar puur om eens bewust stil te staan over jouw vrije keuze en beschikking van je lichaam. Op welke manier neem jij de beslissingen als het gaat over je eigen lichaam? En hoe bepaal je wat belangrijk voor je is? Hoe weet je zeker wat jij wil? En waarom zou je orgaandonor willen worden? Of juist helemaal niet?

De overheid heeft gekozen voor een andere vorm van registreren. En ik kies graag zelf als het over mijn leven gaat. EN JIJ?


BEN BENIEUWD NAAR JE REACTIE, WIL JE DIT DELEN?

Wil je voortaan mijn inspiratietips in je mailbox ontvangen?

Meld je dan hier aan. Mocht je je later bedenken, uitschrijven kan op ieder gewenst moment.

 

 

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Menu