Bescheten, smerig, verdrietig… Alsof er een emmer shit over me heen was gekieperd

Geplaatst: 9 juli 2018

Net teruggekomen van vakantie sta ik met mijn open mond naar het mega-vogelpoep kunstwerk op mijn auto te kijken. De artistieke creatie ontnam mij de adem. Irritatie borrelde op, maar ook gelatenheid, tja, wat kan je doen. Ik moest die zooi kwijt.

 

Shit van vroeger kwam omhoog

In plaats van het emmertje aan de straatkant gaf ik mezelf nog dat laatste kleine vakantie-cadeautje. Ik ben gelijk doorgereden naar de wasstraat. Al rijdend voelde ik me bescheten, smerig en verdrietig worden. Alsof er letterlijk een emmer shit over mij heen was gekieperd. Ineens besefte ik dat er een diepe pijn van binnen was aangeroerd. Ik was terug in een herinnering toen ik als kind een periode gepest ben met mijn vele ziek zijn. Toen werd er verbaal van alles over mij heen gegooid. Ik sta er nog steeds versteld van hoe mijn lichaam zich soms dingen herinnert, waarvan ik dacht ze kwijt te zijn of vakkundig weggepoetst te hebben.

 

Boenen, polijsten net zolang om dingen uit te poetsen.

Nu weet ik dat beschadigingen en butsen bij het leven horen. En ook dat sommige butsen blijven bestaan in een diepere gevoelslaag. Ik heb namelijk jarenlang mezelf opgedoft, gepolijst om dingen te vergeten en uit te poetsen. Maar hoe harder ik boende om het kwijt te raken, des te meer bleven bepaalde butsen terugkomen. Lange tijd heb ik gevoelens onderdrukt door vooral keihard te werken, bezig te blijven en van hot naar haar te vliegen. Uiteindelijk belandde ik in een burn-out. Door over mijn pijnen en verdriet te praten, kreeg ik weer ruimte om een andere invulling te geven aan mijn leven. Ineens besefte ik dat alleen ik zelf het heft in handen kon nemen in mijn leven.


Even terug naar het wassen van mijn auto…

In de wasstraat voelde ik langzaam alle smerigheid het afvoerputje inspoelen. Alsof er een last van me afviel. Sta nadien mijn schone autootje te bewonderen. Tjonge, wat een verschil. En ja, ik voelde me ook gelijk beter. Dan zie ik van dichtbij dat bepaalde stukken op het dak beschadigd zijn door het inbranden van de vogelpoep. Met een doekje probeer ik vol automatisch het weg te poetsen. Ben ik zo bedreven in! Maar ja, het gaat niet weg. Het zijn blijvende brandmerken op mijn auto geworden. Alleen van zeer dichtbij te zien. Ik zie ze, ik weet het! Ze zitten precies naast de butsen als aandenken van die flinke hagelstenen regenbui van vorig jaar zomer.

 


Nooit meer blogs missen? Schrijf je hier in!
Of volg me viafacebook.


 

Perfectie maakt niet gelukkig

Terwijl ik sta te kijken komt de man van de wasstraat ff checken of ik tevreden ben. Mijn auto was namelijk geen alledaags projectje om schoon te krijgen. Ook hij staat tevreden te kijken. Dan zegt hij: ‘mochten de beschadigingen u storen, dan kunt u het dak ook laten uitdeuken en polijsten. Maaruhh, het wordt natuurlijk nooit meer als nieuw.’  
Ik knik instemmend en dank hem voor zijn hulp. Ik vervolg mijn weg. Ik ben super blij met mijn auto die al ruim 200.000 op de teller heeft. Hij geeft mij vrijheid in bewegen en brengt me van A naar B. En die butsen, tja… Het is niet zijn perfectie, maar die heerlijk lichtblauwe eigenheid die mij blij en gelukkig maakt.




PS. Heb je ook butsen in je leven opgelopen en er dagelijks nog last van? Blijf er niet in je eentje mee rondlopen. Stop met wegpoetsen en boenen. Praat erover. Het geeft ruimte voor een andere invulling in je leven.

Twijfel je nog of ik misschien iets voor je kan betekenen? Maak dan nu eerst gebruik van mijn gratis skype-sessie waarin ik je in ieder geval twee persoonlijke tips geef om je alvast op weg te helpen.
Boek nu die afspraak!

Vul hier je gegevens in om een skypegesprek aan te vragen

  • Ik neem binnen 48 uur contact met je op om de skypeafspraak te plannen.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.
Tags: , , , , , ,
Menu