vrijheid 5 mei

5 mei 2017- Voel je vrij als een vogel

Geplaatst: 5 mei 2017

Vanavond is de documentaire Night will fall (NPO2) te zien. Het bevat ongecensureerde zeer schokkende beelden, die Britse militairen filmden bij de bevrijding van concentratiekampen in april 1945. De Britse overheid wilde deze gruwelijke beelden niet gebruiken. Maar de Imperial War Museums besloten toch de film af te maken. De militairen filmden opluchting en de realiteit van een kamp vol uitgemergelde lijken en stervende mensen. De Londense producent Sidney Bernstein en Alfred Hitchcock kregen de belangrijke taak om de vele uren materiaal uit Bergen-Belsen en andere concentratiekampen tot één geheel te smeden, wat resulteerde in deze documentaire. Kijken is heftig, en dit moeten we ook onder ogen zien. Dit willen we toch nooit meer…!!

 

Oorlog als rode draad in mijn leven

Ik ben als Rotterdamse opgegroeid met veel aandacht voor de WOII, het bombardement van Rotterdam, de dodenherdenking, maar ook de viering. Mijn ouders hebben als tieners de oorlog meegemaakt. En dat heeft diepe sporen bij hun achtergelaten. Vaak hoorden wij thuis: ‘wees maar blij dat je de oorlog niet hebt meegemaakt…’ Zo hadden ze een broertje dood aan eten weggooien.
Ook de stad Berlijn heeft een grote rol in mijn jeugd gespeeld. Ik ben daar veel geweest. Het symbool in de stad was de muur.

 

De scheiding tussen oost en west

Ik kon en wilde het gewoon niet begrijpen. Hoe konden wij als mensen dit elkaar toch aandoen? Kort na de val van de muur heb ik vier jaar in Praag gewoond. Een bijzondere tijd in een mooi land dat jaren achter de muur verstopt zat.
Daar heb ik ook twee keer een bezoek gebracht aan het doorgangskamp Thesesienstadt. Deze vestigingsstad diende als masker voor de gruweldaden die een paar kilometer verderop gebeurde. Er is destijds bewust een propagandafilm gemaakt in de stad over het dagelijkse leven van de kampbewoners om het Internationale Rode Kruis te laten zien dat ze hier goed behandeld werden. Maar de werkelijkheid was zo anders. Net even buiten de stad, op een plek waar nauwelijks 20.000 mensen konden verblijven propten de nazi’s 70.000 Joden op elkaar. Ze leefden als ratten in vochtige kelders en kazematten. Velen behoefden niet op transport te worden gesteld want zij vonden al in dit kamp de dood. Niet alleen Joden kwamen hier terecht ook verzetsstrijders en geallieerde soldaten zaten hier gevangen. Pas na de capitulatie van Duitsland is bekend geworden hoe alles in zijn gang ging.

 

Ik kon alleen maar janken…

Net als in Berlijn stond ik nu als volwassen vrouw in het kamp met diezelfde ongeloof. Tranen rolden stilletjes over mijn wangen, keel dicht. Wat kunnen we als mensen wreed zijn voor elkaar? Bewuste propaganda en indoctrinatie om ons zand in de ogen te strooien gaf me koude rillingen. Er was een plek die ik nooit meer van mijn netvlies afkrijg: de fusillade plaats. Direct gelegen aan de tuin met het zwembad en decadente woonhuis van de kampdirecteur. Het contrast kon niet groter zijn, zijn kinderen spelend in het water en direct achter die muur werden de mensen doodgeschoten. Het heeft mij diep geraakt en dat doet het nog steeds.

 

 

Dit willen we toch nooit meer…!!

Inmiddels zijn we 72 jaar verder en wat hebben we het goed in Nederland. Toch zie ik ook veel haat en angsten om me heen over vluchtelingen en ‘andere mede-landers’. Beste mensen, we kunnen onze ogen toch niet meer sluiten voor de politieke aardverschuivingen in de wereld? Macht hebben en krijgen is niet de oplossing voor vrede op aarde. En een muur bouwen als zogenaamde bescherming van een land is al eens eerder uitgeprobeerd en niet succesvol gebleken. Kijk elkaar eens wat vaker in de ogen aan, maak contact met elkaar, praat met elkaar. Vertrouw niet blindelings op wat allemaal gezegd en geschreven wordt. En kijk ook eens welke rol jij zelf kan en wil spelen om deze planeet als mooie leefomgeving te behouden.

 

We zijn hier met z’n allen, we doen het samen! Live and let live….

Menu